| |
|
|
|
|
|
- Latijn: Bitis gabonica rhinoceros
- Familie: Viperidae
- Lengte: 2 m
In zijn natuurlijk leefgebied, equatoriaal Afrika, is de gabonpofadder in staat zich bijna onzichtbaar te maken dankzij zijn camouflagekleuren.
Er zijn 2 ondersoorten, de oostelijke vorm wordt ongeveer 1,2 m lang, terwijl bij de westelijke vorm de volwassen dieren een lengte van 2 m bereiken. Deze slangen zijn de dikste onder de gifslangen.
De paring vindt plaats in augustus en september en wordt voorafgegaan door rituele gevechten tussen rivaliserende mannetjes.
Omstreeks de maand maart worden de jongen geboren. Deze eierlevendbarende slang kan tot 60 jongen per worp krijgen.
De gabonpofadder is de slang met de langste giftanden. Deze kunnen tot 5 cm lang worden.
Het gif is een complexe mix van meerdere soorten. Bloedvergiften of haemotoxines zijn het grootste bestanddeel ervan. Dit gif veroorzaakt grote inwendige schade. Het vernietigt de bloedvaten in het lichaam van het slachtoffer. Het gif van de gabonpofadder bevat eveneens neurotoxine (zenuwgif), dat de prooi verlamt, en een enzym (hylalusonidase) dat ervoor zorgt dat het zich razendsnel vanaf de bijtwonde verspreidt.
Gabonpofadders komen voor in beboste gebieden en in graslanden met lage bebossing en kreupelhout. Ze zijn zeer plaatsgebonden en blijven soms, na het wegkappen van de bossen met agrarische doeleinden, op dezelfde plaats.
Het zijn passieve jagers, die in hinderlaag bij een vers knaagdierspoor gaan liggen. Door de warmtegevoelige organen in hun kop, zijn ze in staat ook in het donker de prooi waar te nemen. Van zodra die dicht genoeg genaderd is, slaat de slang hard toe, waarbij hij een dodelijke hoeveelheid gif in het prooidier injecteert. Nadien kan hij deze door middel van zijn sterk ontwikkeld reukorgaan terugvinden.
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
